الهی بعد من دنیا نباشد، مثل کاسه گلی بشکند از هم بپاشد :: خودنویسِ یک فضانورد

خودنویسِ یک فضانورد

find light in darkness, i write to get a littel tranquility

الهی بعد من دنیا نباشد، مثل کاسه گلی بشکند از هم بپاشد

چی میشه که دیگه خودم حتی برای خودم مهم نمیشم، خودمو دست ندارم و از خودم دور میشم؟ چه اتفاقی واسه آدم میتونه بیفته که چنین حسایی داشته باشه؟

هر وقت اینطور خسته و تنها میشم اینطور حتی از خودم خوشم نمیاد، دلم میخواد دنیا تموم شه در دم، در دم و هیچ چیز وجود نداشته باشه. حتی از دوباره زنده شدن هم متنفر میشم و میترسم.


*عنوان شعری که از مامان بزرگم شنیدم، گاهی زمزمه می کنه...

**حالم به پریودی ربط نداره، نه نزدیکای قبلشه نه نزدیکای بعدشه ، نه داخلشه :/


۲ نظر ۰ موافق ۰ مخالف
دلارام gh
۲۵ بهمن ۲۲:۳۹
چه وب قشنگی

پاسخ :

:)
چقدر اسمت آشناس
اسم یه دوست خوب قدیمه که دلم براش تنگ شده
Charlie
۲۵ اسفند ۱۸:۳۴
میدونستی خودنویس یا بطور کلی خودکار توی فضا نمینویسه؟ چون جاذبه ای نیست که جوهرو بکشونه پایین :))
اتفاقا بار اولی که این مشکلو فهمیدن ناسا کلی رفت دنبال تحقیق و اینا که یه خودکاری بسازه تو هر شرایطی کار کنه آخرم با کلی هزینه موفق شد. ولی فضانوردای شوروی خیلی ساده رفتن با مداد نوشتن :))

پ.ن: تاحالا سعی کردی الکی خوشحال باشی؟

پاسخ :

بله میدونستم چارلی
اما اینجا منظور از خودنویس به معنی خودکار نیست به معنی از خود نوشتن حول خود ، فضانورد منم که از خودم برای خودم می نویسم :)

جواب پ . ن : آره خیلی شده، ولی بعضی وقتا واقعا نمیشه و نتونستم
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
تجدید کد امنیتی
من یک فضانورد هستم
گاهی در آسمان شعر
پرواز می کنم
گاهی در آسمان داستان
در فضای موسیقی غرق می شوم
در پلانهای یک فیلم
در شب های نمایش
من یک فضانوردم
بین خودمان باشد گاهی وقت ها نیز گندش را در می آوردم
روح من یک جا بند نمی شود
و این تنها چیزی ست که مرا خوشحال می کند
پرواز
و من به تو این راز را می گویم
که این تنها چیزی ست که
مرا آرام می کند
نوشتن
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان